Laure verkent voor u: Australië!

MissedPartsDay

2009-01-20T19:47:00.001+01:00

Het lijkt een ongelooflijke luxe om dit verslag van op mijn eigen appletje met een normaal azerty-klavier, in comfy kleren en met zelfgekozen achtergrondmuziek/radio toontje te kunnen schrijven. De voorbije weken was het telkens typen op steeds verschillende pc's, omgeven door andere internet'ers die ervoor zorgden dat ik al eens vaak een zin in de helft kwijt was omdat mijn gedachten afgeleid werden door hun engels/spaans/duits/scandinavisch/in onverstaanbare taal gepraat.

Ik mis nog een verslag van de laatste 3 dagen; awel, here we go!

Donderdag wilden we spenderen aan het aanvullen van de overgeslagen delen van de stad.

De gebouwen die we nog op film/fotocamera wilden vastleggen zouden die dag door ons vakkundig oog op de kaart van Melbourne aangeduid worden om dan de belangrijkste punten met elkaar te verbinden en een zo efficiënt mogelijke dagindeling op te stellen om van punt A over B naar C te gaan -om dan te eindigen bij de Z (van zee).

Echt.

Maar eerst moesten we toch echt naar de Queen Victoria Market omwille van haar historische belang, prachtige gebouw met fabuleuze architectuur en onmiskenbare belangrijkheid in het bestaan van Melbourne. Aangezien mijn overduidelijke eerlijkheid het mij verplicht moet ik toegeven dat al het vorige eigenlijk verzonnen is om te verbergen dat we die voormiddag weer goed veel geïnvesteerd hebben in de economie van Melbourne's soevenir-business. Maar ik ben dus blijkbaar niet goed in het volhouden van mijn verzinsels.

Het prachtige gebouw was een combinatie van gewone hangars -wel oude, van zwart staal- en enkele nieuwere gebouwen in oude stijl volgestouwd met hetzij kraampjes vol soevenirs, kleren, fruit & groenten en deli's vol griekse of exotischer delicatessen.

We hebben zo'n beetje overal onze neus eens ingestoken en hier en daar enkele spreekwoordelijke dollars laten rollen om de nodige impressie's op te doen. Alles in functie van de herinnering en de volledigheid van ons bezoek aan de markt.

Toen het voor de marktkramers tijd was om hun boeltje weer in te pakken, was het voor ons tijd om onze tocht verder te zetten richting centrum.

Via Williams Street langs de Stock Market (de beurs) -waar we niet veel van zagen en bijna weggeblazen werden door de wind of onder voet gelopen werden door zakelijke werkmensen in zwartwit pak- naar de Collins Street en Little Bourke -de meest Europese straat van Melbourne omwille van de vele eerder Europese gebouwen- door om te eindigen in ons internet café van de alleralleràllereerste dag. Diegene die het café openhield (hoe zeg je dat in 1 woord?) was nog steeds dezelfde over een leuke humor beschikkende laid-back kerel die duidelijk plezier had in zijn job en het voor de gek houden van zijn klanten. Eigenlijk leek hij wel een beetje op mij :)

Na een uurtje foto's en muziek uitwisselen zodat zowel cé als ik alle foto's hadden en we elkaar dus niet zouden chanteren om bepaalde foto's wel of niet publiek te maken, had mijn lichaamstemperatuur een zodanig laagepunt bereikt door de airco dat er maar 1 alternatief opzat: naar het strand om op te warmen!

Maar dat was buiten de wind gerekend... Ik vol overmoed met badpak en strandlaken, vooraf nog eens extra ingesmeerd, naar het strand. Heel lady-alike geïnstalleerd met de handdoek, zonnebril op een LEEG strand. Al die zogezegde stoere Aussie's hadden het al snel voor bekeken gehouden omdat het eigenlijk nogal "koud" was maar ik hield stand, ik had iets te bewijzen in naam van het sterke Belgische 24-jarige jonge vrouwenras :).

Het volle uur later kwam céline mij gelukkig bevrijden; ik was ondertussen een klein beetje bevroren en had meer zin in een warme chocomelk dan in het ijsje dat zij net ophad.

Gelukkig is onze hostel vlakbij het strand en konden we snel onze pasta met saus gekocht door Céline gaan klaarmaken. Het enige probleem was de saus want Cé had om een nog duistere reden gekozen voor de bolognese+red wine-saus gekozen; bijna dezelfde als diegene die we op de eerste nacht op de camping in Tasmanië dankzij onze puppy-ogen bemachtigden. Vrij begrijpelijk dat ik dus enkele minuten later met ietwat lange tanden en een klein hapje aan onze maaltijd begon. Al bij al was het nog wel een lekkere "plat", vooral doordat de engelsen die naast ons aan het eten waren zoveel lawaai maakten dat ik zelfs niet kon nadenken over of het nu wel of niet echt lekker was :).

Ik ben vergeten vertellen over het deur-incident van een paar dagen geleden. Cé had besloten om eens uit te zoeken op welke manier ze ons zo snel mogelijk kon buitensluiten, zonder de beide sleutels te verliezen (wat in haar geval eigenlijk nog niet zo'n moeilijk realiseerbaar scenario was). Door een magische truc met haar sleutel -lees: een beetje te veel de verkeerde kant uitdraaien ofzo- kregen we die er helemaal niet meer uit, de receptioniste van dienst kon niet veel meer spierkracht dan ons bewijzen. Dus was het door het raam de kamer in, 1 aan de ene en 1 aan de andere zijde van de deur duwen en trekken en prutsen aan het slot. Uiteindelijk een onnodig gebruik van onze zo al niet overdreven aanwezige armspieren.

Gelukkig hadden we dus een kamer met raam op het "deck" = mini-binnenplein waar rond de hostel gebouwd was en dat gebruikt werd als rookzone.

Die avond kregen we dus af en toe een rare blik van het rokersras dat buiten hun longen van de nodige nicotine voorzag toen cé of ik op een zo elegant mogelijke manier door ons raam naar binnen kroop. Ik had mij ondertussen al geoefend op het nonchalant ophalen van de schouders en het vermelden van het feit dat onze deur niet meer openging, hetgeen meestal het gehoopte medelijdende antwoord als reactie opleverde en we konden in elk geval op de sympathie van de medebewoners rekenen.

De volgende ochtend was het al gedaan met het tentoonstellen van onze Vlaamse lenigheid en werden we gered door Jeff die een nieuw slot kwam installeren. Hij was zodanig in de ban van onze charme dat hij dat eventje snel in orde kwam brengen! Een knip van de vingers en het was in orde.

Tot zover de spannende avonturen tot en met donderdag.

Rest volgt na wat nachtrust

GORDay

2009-01-14T12:06:00.001+01:00

Wow, ik ben nog nooit zo snel geweest met het schrijven van een verslag. Denk ik.
Situatieschets: ik zit nu in de hostel aan de computer; beneden op het 'dek' zitten enkele andere bewoners mee te kelen met de muziek, hetgeen vrij afleidend is... maar op een grappige manier.

We zijn net terug van de Great Ocean Road-tour en zijn al van 6u wakker, pijnlijk.
Toen de wekker afging was het van "potvolkoffie" of een ander scheldwoord en alles kraakte onheilspellend toen we opstonden. Met kleine oogjes aan het ontbijt en om 7u stonden we mooi op tijd aan de voordeur om opgepikt te worden door het shuttle busje dat ons naar de tour-operator moest brengen.
Op dat vroege uur was het hier al 30 graden, het beloofde nog warmer te worden dan gisteren.
Ik weet niet of dat nu ook effectief ook het geval is. En heb ook geen zin om het aan de persoon naast mij te vragen, het maakt niet zoveel uit.
Voor ons kwam het goed uit om langs de kust te rijden en verfrist te worden door de frisse zeewind want het was gisteren iets te verstikkend warm.

In een busje met een 15 man ging het langs de kust van het ene uitzichtpunt naar het andere. Eigenlijk was het een beetje vergelijkbaar met wat wij in Tasmanie hebben gedaan met dat verschil dat we toen zelf reden en dat we onderweg belangrijke gespreksonderwerpen als politiek en de wereldproblematiek aankaartten. Nu werden we gereden door Bernie die tegen de regering was en tegen de vervuiling en tegen de mensen die hun kinderen voor tv lieten zitten en die al sinds jaar en dag tours begeleidde.
Van hoogst importante gesprekken was hier geen sprake want er stond muziek op en wij moesten ons best doen om de ogen in open positie te houden.
Bernie smeet er het ene grapje na het andere tussen om ons wakker te houden, maar ik vond het toch niet zo'n hyperenthousiast gezelschap. Een beetje energy-drank had hier niet misstaan.
Al bij al was het een vermoeiende tour al hebben we niet echt iets moeten doen buiten uitstappen, filmen en instappen, lachen met de grapjes en uit het raam kijken.

Trouwens, de eerste kangoeroe's gespot! Ook meteen 3 koala's gezien, mijn dag kon niet meer stuk :) Ben dan toch niet voor niets naar hier gekomen en het hele kangoeroe-verhaal is dus niet gewoon een slecht marketing-trucje.

Arround&BeachDays

2009-01-14T11:35:00.001+01:00

Een mens krijgt zo wat ervaring door het bezoeken van steden. Vooral over hoe het wel en niet moet. En als je ondertussen al zoveel stadhuizen, parlementsgebouwen en meer van die belangrijke pompeuze en altijd maar mooiere en betere gebouwen gezien hebt, lijkt het ook wel eens interessant om te kijken wat er rond de stad te doen is. Het toeval wil dat er rond Melbourne-central heel wat andere wijken zijn die ook in de reisgids beschreven worden. Doen dus.

En dat is hetgeen we maandag en dinsdag deden door te gaan kijken in East Melbourne & Richmond en South Yaharra.

Het oorspronkelijke plan van maandag (East Melbourne & Richmond) niks- park melbourne museum - koffie - strand werd al snel aangepast in functie van het te vriend houden van de oververmoeide spieren en om op tijd op het strand te geraken.
East Melbourne en Richmond bleek toch niet zo interessant. Het theatergebouw en het ACCA waren hele moderne en indrukwekkende staaltjes van hedendaagse architectuur. Het ACCA maakte het ons zodanig gemakkelijk dat we de ingang niet vonden. En dat werkte zodanig op mijn systeem dat ik besloot dat ze ons bezoek dan ook niet waardig waren. Als ze al zo speciaal gaan doen dat ze de ingang verbergen ... sjeezes.
We hielden ons voorlopig nog even braaf aan de route die in het boekje beschreven stond maar vonden de richting die ze ons uitstuurden uiteindelijk echt niet zo speciaal en begonnen lekker averrechts te doen door onze eigen gang te gaan.
Waardoor we uiteindelijk echt nog wel leuke plekjes vonden zoals het stadsmuseum en het park errond.
Verder hebben we die dag in schoonheid beindigd door op het strand het wegglippen van de warmte mee te maken. Het was heerlijk uitbollen met uitzicht op de zee.

Dinsdag (South Yaharra) beloofde het 37 graden te worden en ze maken er hier blijkbaar een punt van om hun beloftes waar te maken. Het voelde toch als 37 graden...
De ondertussen overgediplomeerde gids celine stuurde ons (haar, mezelf en de klotsende rugzak vol water) door een winkelstraat met verloren gegane glorie (dixit Lonely Planet). Het ene winkeltje naast het andere, een eigenaardige afwisseling van 2e handswinkels naast winkels met designer-kleding (kijken mag, kopen niet... we weten het), ijzerwinkels en fastfoodtentjes. Alles in gebouwen die hun beste tijd meestal wel gehad hadden. Een gevelrenoveerder zou hier zijn dagen nuttig kunnen vullen.
Nu ja, het was een beetje een teleurstelling omdat we ons er meer van hadden voorgesteld maar het had wel zijn charme en er liepen niet zoveel toeristen rond, wat gezien de warmte wel leuk was.
Ons marktje voldeed gelukkig wel aan de verwachtingen en met een zakje vol lekkernijen installeerden we ons in het parkje vlakbij en vielen we aan op ons middageten.
De temperatuur bleef ondertussen genadeloos stijgen, ons drinken was op en de nood aan iets fris zat hoog. De eerste de beste winkel ging aan onze dorstige blikken tenonder, het was uiteindelijke een ongeloofelijk (!) grote Indiase man die ons de verfrissing verkocht.
We gingen nog even langs een parkje vlakbij om in de schaduw krachten op te doen voor de terugtocht. In de tram was het drummen tussen alle mensen die op weg waren naar het strand, een deodorant-spray voor het instappen zou eigenlijk verplicht moeten zijn bij zo'n temperaturen.

Niet veel later hadden we ons ook als zogezegd die-hard zonnekloppers geinstalleerd op het strand. Ik hield het niet echt lang vol in de zon (de volle 5 minuten) en plonsde als een echte kikker het water in. En dat deed zo'n deugd dat ik er de eerste 15 minuten (ik was ook in gesprek geraakt met een Soemaleze Australische en als ik begin te babbelen...) niet wou uitkomen, waardoor Celine lichtjes ongerust begon te worden. Er zitten hier namelijk soms al eens haaien in het water en ze dacht waarschijnlijk al het ergste. Nu, als er al haaien zaten zouden die allicht afgeschrikt worden door de testosteron-bommen. Die maakten een zodanig kabaal dat ik -toen ze iets te dichtbij kwamen- het verstandiger vond om even de aftocht te blazen.
Celine gelukkig dat ik toch nog op deze aarde verbleef en ik blij omdat mijn lichaamstemperatuur al iets normaler was.
De rest van de strandperiode was het een kwestie van simultaan en regelmatig omdraaien om het bruinen wat gelijkmatig te laten verlopen. Ja, echte pro's doen dat dus zo.

HappyFeetDays

2009-01-14T11:02:00.000+01:00

Vol overmoed begonnen we op zaterdag aan wat de eerste volle dag Melbourne bezoeken zou worden. Na de nodige voorbereidende massages van de spieren, de perfecte outfit te zoeken en te profiteren van een langzaam ontbijt ... was het inderdaad al ver voorbij de vroege ochtend eer we op pad waren.
Celine had voor de gelegenheid haar nieuwe schoenen aangedaan, tot grote spijt van haar hielen die als protest na 10 minuten mooie blaren vertoonden waardoor celine enkele vloeken aan het adres van de rotschoenen richtte. Melbourne staat bekend om zijn goede openbare vervoer en nu hadden we een reden om dat eens uit te testen: wij dus de tram op!
Eens aangekomen in city centrum wisten we waar al dat volk zat (op weg naar het centrum leek het nogal doods stil). Het eerste het beste straatje ingevlucht voor een koffie en toilet (leve de overvloedig aanwezige en propere publieke toiletten in Australie) om daar onze "route" uit te stippelen en celine's voeten onder handen te nemen.

Strompelend (celine) en huppelend (ik) trokken we richting shopping centre voor de cultuur. Echt waar! In het shopping center stond een oud gebouw waarrond ze het winkelcentrum hadden gebouwd. We hadden al snel door dat er in datzelfde shopping center ook een cinema was en dat ze daar 7 pounds draaiden, huppekee al meteen avondvullende activiteit gevonden.

De rest van de namiddag gevuld met een bezoek aan de impressionante stadsbibliotheek (je zou voor minder in deze stad willen studeren), de vele oudere stadsgebouwen, huizen en parkjes, afgewisseld met de klassieke grote wolkenkrabbers.
En voor we het wisten was het al tijd om naar de cinema te trekken en ons te onderwerpen aan het acteertalent van Will Smith.
Enkele uren later kwamen we met uitgelopen mascara en een voldaan gevoel buiten, een aanrader!
Het ergste van de hele dag was dan nog dat onze overmoed nog steeds recht stond en we ervan overtuigd waren dat het niet zover was om te voet van aan de cinema naar de hostel te keren.
Hadden we toen maar geweten wat we nu wisten...
Nee, zo erg was het niet; ik had gewoon zin om dat zinnetje eens te gebruiken. Ik gelukkig, jullie gelukkig :)

Waar het op neerkomt is dat we toen we 2u later eindelijk thuis kwamen onze voeten ons vervloekten en ik niet snel genoeg mijn bed innig kon omarmen. Zelfs met de opnieuw aanwezige harde muziek vertrok ik al snel voor een retourtje naar dromenland.

De volgende dag hadden we geleerd van onze fouten en had celine zelfs van tevoren een route uitgestippeld (ze kon niet meer slapen). Van voorbereiding gesproken!!
En dus ging het van tram op, tram af, naar een overdekt marktje, tram op, tram af en met het kaartje in de hand richting haven, south Melbourne.
Het bleek een schot in de roos aangezien celine zich had gehouden aan de Laure-succesformule: vers eten kopen op een marktje en dan naar het water en bootjes; t'is soms toch een lieveke :)
Je kan al raden dat toen ze vroeg of het een leuke route was er een big-smile als antwoord volgde.
De markt was een overdekte aaneenschakeling van kraampjes met voedingswaren, vanallesennogwat-rommel, kleren, ... We hadden er al snel als echte kenners de lekkerste dingen uitgekozen om later op de dag onze pic-nic mee samen te stellen.
Aan de haven aangekomen trokken we grote ogen door de flashy architectuur van de appartements/bedrijfsgebouwen die daar stonden. Duidelijk allemaal heel nieuw en futuristisch met toch genoeg groen EN ze zitten natuurlijk vlakbij het water, dus met watertaxi's op wandelafstand.
Na het afschudden van een rare meneer die ons veel te interessant vond (ik heb eens boos gekeken en hij deed van "kaiiit" en vertrok met zijn staart tussen zijn benen) en het oversteken van een leuke -zo mogelijk nog futuristischer dan de vorige gebouwen- brug bevonden we ons terug in het hart van de stad.
De rest van de wandeling ging via het water -na een tussenstop voor een panoramische uitkijk vanop het hoogste gebouw in Melbourne en een rustmoment op een bankje met de zalige zon op ons gezicht en gitaarspel op de achtergrond- naar de tramhalte.
Die avond waren onze voeten heeeeeel blij dat ze mochten rusten, stretchen was niet zo heel erg overbodig. Nota voor mezelf: volgende keer mag de reiscompagnon een massage-diploma hebben.

Raining&LeavingDays

2009-01-12T11:41:00.000+01:00

Hobart leek die ochtend bij het ontwaken vies grijs, koud en regenachtig. Na dagen van mooi weer en prachtige uitzichten was het een groot contrast om in deze stad rond te wandelen. We liepen er in het begin dan ook maar verdwaasd bij.
Na de noodzakelijke 'long black' voor mij en 'cappuccino, 2 sugars' voor miss Celine konden we er al iets beter tegen, we zijn tenslotte niet echt onbekend met regenweer...
En zo komt die regenjas dan toch eens van pas :)
De mensen hadden wat om naar te kijken: ene voorzien van lonely planet op pagina "Hobart" en de andere met de camera in de hand. De ene las hetgeen geschreven stond voor en de ander legde dat gretig vast op tape, als herinnering voor het nageslacht (of voor op kortere termijn).

En zo gingen we van het ene straatje het andere in, hier en daar professionele commentaar gevend op de architectuur en een noodzakelijke stop makend aan een piepklein juwelenwinkeltje. Enkele dollars lichter terug naar de hostel voor de allerleukste activiteit: weeeeeeer pakken!

De volgende ochtend moesten we pijnlijk vroeg opstaan om onze vlucht te halen. Als echte professionele pakezels trokken we naar het ophaalpunt om met de shuttle-bus naar de luchthaven te gaan. Onze bagage geraakte deze keer gelukkig wel door de check-in, zonder nood aan herschikking.
Tegen 10u waren we al in Melbourne, een vriendelijke taxi-rit later klaar om onze laatste hostel-kamer met onze vrouwelijke charme in te nemen.
De hostel was een beetje overbevolkt waardoor de kamer nog niet klaar was. No worries voor ons, we gingen wel even om boodschappen en de innerlijke mens versterken.Een mens leert zich aanpassen en we zijn nu niet echt van de moeilijkste.

Even later besloten we er meteen in te vliegen en de verkennende wandeling door St Kilda's te maken. Jammer voor onze portemonnee maar die route bleek overvloedig bezaaid met de leukste winkeltjes. Het zal dan ook geen wonder heten dat we al na 20 minuten elk een paar schoenen hadden gekocht.
Hetgeen niet zonder slag of stoot gebeurde. Tussen vriendinnen (hoe oud de vriendschap ook is) kan het namelijk snel fout gaan als het gaat over een paar schoenen. Ik had het ene paar meteen gezien, celine was net een seconde te laat maar ook bij haar was het liefde op het eerste gezicht. We lieten de -knappe, ik geef het toe, dat helpt bij de verkoop- verkoper het favoriete paar schoenen halen in de maat van celine en het andere -ook wel heel mooie paar- halen in mijn maat. Ik vond mijn 2e keuze eigenlijk ook niet slecht en gunde ce het favoriete paar wel (ik begin ondertussen te beseffen vanwaar ik dat lieve imago haal) maar... om toch niet te gemakkelijk op te geven wou ik het favoriete paar ook wel eens passen. De "cutie" moest mij teleurstellen: ze hadden dat paar niet meer in mijn maat. Moraal van dit ongetwijfeld heel interessante verhaal: in wereldbelangrijke zaken zal het lot altijd de juiste keuze nemen!

Die avond waren we beiden redelijk kapot maar veel slaap was ons niet gegund. Op vrijdagavond gaat elk sociaal aanvaardbaar wezen hier volledig uit de bol... maar wij waren al van vroeg op pad en hadden meer nood aan een matras dan aan het overvloedig bewegen van ons lichaam op harde muziek.
Het had eigenlijk nog wel iets: vanop de matras kunnen genieten van de live-muziek (die helemaal nog niet zo slecht was, uitgenomen van het feit dat het een aaneenschakeling was van covers) vanuit het cafe onder ons, zonder de overdreven kreetjes en verlies van te veel haarcellen (beroepsmisvorming, ook op vakantie).
Maar ik was eerlijk gezegd wel blij toen ze om 2u45 besloten om mij te laten slapen, de lieverdjes.

HitTheRoadJacquelinesDays

2009-01-11T09:35:00.000+01:00

Na een goede voorbereidende zaterdag waren we volledig klaar om ons in de auto te installeren en onze te tanden te zetten in de verschillende routes door Tasmanie.
De eerste route was de East Coast Rail, met als opzet om tegen het einde van de dag zo dicht mogelijk tot bij St Helens te raken.
Gewapend met goede cd's en voldoende voedsel ging het van 'Hit the road Jack' en ribbedebie waren we!
De zon was met ons en straalde gelukkig al wat minder hard toen we tegen 4u aan een wandeling door ons eerste nationale park begonnen. De natuur was hier natuurlijk mooi, anders zou het geen nationaal park zijn. Als echte berggeiten beklommen we de vele uit steen gekapte trappen naar wat een heel mooi uitzichtpunt zou zijn. En deze geiten werden door niet 1 maar 2 mooie panorama's beloond voor hun sportieve inspanning!

Tegen 6u begonnen we uit te kijken naar een slaapplaats. Joy. Eerst probeerden we het in een volgend nationaal park waar stond aangeduid dat er gratis camping was. Maar daar stond al 1 tentje en de bewoner van dat tentje antwoordde op Celine's vraag "Are you alone?" "Yes, peacefull" dus besloten we de lieve vrede te bewaren en hem peacefull alleen te laten.
We kregen het lumineuze idee om een omweg te maken naar St Mary's in de hoop daar dan wel een kampeerplaats te vinden. Na enkele bochten bleek St Mary's een echt bergdorpje te zijn: de weg ernaartoe bestond uit leuke draaimanoeuvres en de weg ervandaan (geen camping) bestond uit evenveel van die bochten. De moed zonk ons een beetje in de schoenen, scenario's als wildkamperen of in de auto slapen bleken al veel minder de 'vervanonsbedshow' ... Maar niet getreurd want dankzij onze culturele activiteit op dag 1 van 2009 stond het geluk natuurlijk aan onze zijde! We vonden dus een campeerplaats op een echte camping met aan de andere zijde van de baan de zee. Het controlerend gedrag van enkele andere kampeerders tijdens het koken om 21u30 namen we er zelfs zonder veel probleem bij, zo gelukkig waren we :)

Ochtenstond heeft goud in de mond, en deze ochtenstond had vooral ook veel bewolking, niet zo veelbelovend voor de rest van onze roadtrip. Maar een beetje wolken schrikken ons niet af en een koffie uit St Helen's later waren we zelf in de wolken met de ontdekking van een Bric-a-brac winkeltje langs de baan. Tussen het dichte woud stond een echt snuisterwinkeltje met tweedehandsboeken, de klassieke soevenirs en juwelen en doosjes uit vervlogen tijden.
Omdat het leven uit meer dan shoppen alleen bestaat was onze volgende stop een lavendelfabriek, de oudste private in Australie. De geur was lavendelachtig en de kleur al even lavendelaardig... het enige wat nog ontbrak was de lavendelsmaak waar we in de cafetaria graag een oplossing voor zochten in het lavendelijs, mjammie.

Enkele dollars armer was het weer van 'Hit the road...' en ging het richting Launceston om een bierbrouwer te bezoeken en nadien ons avondeten te maken op een publieke picnic-plaats in de wetlands (natuurreservaat). De brouwerij was gesloten tegen de tijd dat we daar waren en het reservaat beschikte niet echt over een simpel vuurtje ... met lege maag terug de weg op en het Jozef&Maria scenario kon weer herhaald worden.
We zijn in elk geval onbewust heel consequent in het zoeken van onze campeerplaats: ze moet goedkoop en uniek zijn! Voor 20 dollar (ik vond niet meteen 1 dollarcent dus dan moest het van die mevrouw al niet meer en was 20 ipv 21 ook goed) aan de oevers van een beekje... hoe idyllisch kan het zijn?
Ons enige probleem was nu nog ons eten en in celine's geval dan vooral de noodzakelijke puree die bij de kip&appelmoes hoorde. Met puppy-ogen klampte ze onze buur aan om zijn gasvuurtje te mogen lenen zodat we wat water konden koken. En ze slaagde natuurlijk in haar opzet. De puree bleek uiteindelijk toch niet zooooo lekker ....

De volgende dag waren we onze tent bijna kwijt door de hevige wind die hier continu waait (en de voorkant stond open en we gebruiken geen piketten), van een spannend begin gesproken!
Gelukkig verliep de rest van de dag iets rustiger: we bezochten een kaasfabriek en reden verder naar de Cradle Mountains. De Cradle Moutains lagen verstopt in een dik pak mistige wolken en van zodra we in de buurt kwamen van het nationale park werden we overvallen door van die vieze miezerregen, bahbahbah. Bon, tegen de tijd dat we daar aankwamen hadden we tenminste onze ruitenwissers ook eens laten werken. Maar echt veel zin om daar een deftige wandeling te doen, hadden we niet echt. Ons gebrek aan inzet zorgde voor een snelle wandeling naar het meer en terug, onszelf -en de andere wandelaars- entertainend door te zingen en te dansen in de regen.
Het tekort aan sportiviteit werd nadien gecompenseerd door een wandeling -in de zon- van een uitzichtpunt langs de kustlijn naar de vuurtoren in een stadje waarvan ik de naam nu net kwijt ben. Die avond begonnen we iets vroeger aan de zoektocht naar een slaapplaats, waardoor we ook eens wat meer van onze avond konden profiteren. De camping was de mooiste tot nu toe, met een echt deftige 'kampkitchen'. Het was een camping van The Lions-club, waardoor celine al meteen veronderstelde dat het wel een heel dure zou zijn. Die veronderstelling bleek al meteen serieus fout want we betaalden maar 12 dollar voor wat onze mooiste plaats ooit bleek: vlak achter de duinen met uitzicht op de zee...

Met pijn in het hart braken we de volgende dag de tent af en gaven hem een statige begrafenis in de container, hij had zijn dienst bewezen. De lange route naar Hobart kon beginnen via de Heritage Highway. Op deze route waren er heel wat minder impressionante uitzichtpunten dan op de voorgaande routes, maar de foto's die we de voorbije dagen verzameld hadden zouden toch voldoen als aandenken aan het mooiste deel van Australie.
Onderweg nog gestopt op een oud landgoed met intacte gebouwen en een hele mooie rozentuin -de glasfabriek waren we voorbij gereden- om toch ook die dag ons uur cultuur te hebben.

We kwamen enkele honderden kilometers later ruimschoots op tijd toe in Hobart, checkten in en reden de auto na de carwash -waar ik het tijd vond om de bumper van de wagen achter mij eens te rammen- terug naar de garage. Daar bleek het aantal gereden kilometers veel hoger te liggen dan hetgeen we hadden mogen doen, wat ons een hele hoop dollars zou kosten. Of het aan onze geschokte blik of aan onze natuurlijke charme ligt weet ik niet, maar de sympathieke kerel heeft er in elk geval voor gezorgd dat we uiteindelijk minder dan de helft van het oorspronkelijk op te leggen bedrag moesten betalen. Ja ... we spaarden hier tijdens de afgelopen weken zonder het te vragen al behoorlijk wat geld uit! Voor tips & trics: deelnemen aan onze workshop "Puppy-ogen combineren met geschokte blik- voor beginners" kan nog steeds.

Die avond trakteerden we onszelf geheel volgens de lokale traditie op fish & chips, klaargemaakt door enkele jonge kerels die al rockend op hitjes van Queen stonden te "koken", ... die we uiteindelijk met lange tanden opaten. Gefrituurde vis is blijkbaar toch niet echt aan ons besteed, de meeuwen keken anders wel happig toe.

ByebyeSydneyHelloHobartDays

2009-01-11T09:09:00.000+01:00

We hadden het nu wel gehad met deze impressionante stad, met haar hoge gebouwen en overvriendelijke mensen, vele bootjes en winkels. Een mens zou van minder een verstikkend gevoel krijgen en de nood voelen om toch het ruime sop te kiezen en andere oorden op te zoeken.
Dus gaf ik Celine de instructie om haar backpack te pakken terwijl ik nog wat winkeltjes ging aflopen in de hoop dat ze klaar zou zijn met het schikken en herschikken tegen de tijd dat ik terug was. Hoop doet naar het schijnt leven. Maar Celine was nog niet klaar toen ik terug was en omdat ik op deze 2e dag van het nieuwe jaar niet weer gewoon niets kon doen kreeg ik er een beetje de zenuwen van en besloot om dan maar al mijn gerief naar buiten te verhuizen en hem daar dan te pakken.
Na een beetje geprop en aanstampen pasten zelfs de meest weerbarstige kledingstukken in de rugzak en toen ook die van celine overladen was konden we afscheid nemen van onze buren en vertrekken met de noorderzon!

Op de luchthaven bleek dat de positieve straling enkel geldde in Sydney City want onze zakken bleken overladen. Er zat niets anders op dan de zwaarste stukken te verhuizen naar de handbagage en regelmatig de backpack te wegen om het gewicht te checken. Als echte strateges kozen we een andere balie bij de 2e poging tot check-in en al vinger kruisend geraakten we -met duidelijk veel te zware handbagage- zelfs door de security .

Enkele uurtjes later zaten we al in Hobart in onze rode auto -tot groot genoegen van Celine, de 'alles roodkleurig is mooi' persoon- Maria&Jozef gewijs te zoeken naar een slaapplaats.
Enkele bordjes 'No Vacancy' later vonden we toch een goedkoop kampeerplaatsje en konden we ons snel installeren om dan een andere zoektocht te starten: die naar eten.
Voorbereid als we waren, hadden we enkel spaghetti maar geen saus. En het dorpje -Richmond- waar onze camping was kon ons niet veel meer aanbieden aangezien alles na 21u daar sloot.
Gewapend met ons meest zielige gezicht en puppy-ogen moesten we proberen om de dame aan de check-in te overtuigen om ons van enig eetbaar voedsel te voorzien. Meester-actrices als we zijn (hoewel hier niet zoveel te acteren viel, onze honger viel van onze gezichten af te lezen) slaagden we in onze opzet waardoor we enkele minuten later konden smikkelen van spaghetti met een rood sausje. Tussen duits-, frans- en engelstaligen ... hetgeen op zo'n laat uur heel vermoeiend is als je probeert om van elke conversatie iets te verstaan :)

De volgende dag werden gewekt door de wekker op een degelijk uur, maar besloten we na een korte woordenwisseling "Oh nee, het regent... Verder slapen? Hier nog een nachtje kamperen? Ok. Slaapwel" dat die niet echt veel autoriteit had.
Gelukkig was het enige uren later toch opgeklaard en konden we linksrijdend naar een fruitboerderij om ons van ontbijt te bedienen. Aangesterkt door lekkers besloten we eens voor fruitplukkers te spelen, wat een hele leuke activiteit bleek. 1 uur later en 1kg fruit rijker waren we klaar om de Pirates Bay te gaan opzoeken en wat oude cultuur op te snuiven.

In dit deel van Tasmanie (Port Arthur) verbleven (ok, ze werden eigenlijk gevangen gehouden) heel wat gevangenen die als werkkrachten werden ingezet om onder andere wegen aan te leggen. Hiervan konden we langs de weg nog restanten zien zoals het huis van een commandant en de hokjes van de honden die patrouilleerden. We dompelden ons onder in het leven van de gevangen van die tijd en waren maar wat blij dat we zo'n onschuldige zieltjes hebben. Met cultuur komt ook altijd wel wat natuur, hetgeen we op regelmatig tijdstip konden vaststellen en waardoor we zo ongeveer om het kwartier eens stopten om een foto te nemen.
We waren bovendien zodanig blij dat we weer in een auto zaten en ons eigen ding konden doen dat we besloten om dezelfde route twee keer te doen en dus gewoon in een cirkeltje te rijden. Alles volgens plan.

RulesDay

2009-01-11T08:54:00.000+01:00

Dit wordt een kort verslag. Op de eerste dag van het jaar geldt immers de regel dat niets moet en alles mag. Omdat we nu eenmaal altijd alle regels volgen hebben we dus niets gedaan wat we niet wilden (vroeg opstaan, gaan joggen, rekensommetjes maken, Swahili leren spreken,...) maar vooral waar we wel zin in hadden (traaaaaag zijn, de wekker negeren, luisteren naar ons hart en gemoedstoestand, ...).
Het schijnt bovendien dat als je op de eerste dag van de 365 resterende een culturele uitstap maakt er de rest van het jaar alleen maar positieve dingen gaan gebeuren. En braaf als we zijn hebben we die raad opgevolgd en huppelden we naar de Monet-exhibition.
Daar aangekomen bleek dat de positieve straling ons al was voorgegaan want er stond geen kat, noch toerist of Australier aan te schuiven. Met een big-smile op ons gezicht flaneerden we dus al snel langs de balie en langsheen de meesterwerken om onze kennis over het impressionisme en zijn meesters nog eens op te frissen.
De tentoonstelling was natuurlijk de moeite waard, we waren beiden blij dat we het toch nog konden doen.

Nadien hebben we -geheel volgens de basisregel van de 1e januari- ons beziggehouden met het verspreiden van nieuwjaarswensen via de diverse communicatiekanalen (telefoon en internet in ons geval) en het uitrusten van deze toch wel behoorlijk drukke dag.

CountdownDay

2009-01-11T08:25:00.000+01:00

Eindelijk de laatste dag van 2008! De eigenlijke reden waarom we zolang in Sydney blijven hangen is natuurlijk omdat we nieuwjaar hier wilden vieren. Kwestie van een leuk antwoord te kunnen geven op de vraag "waar heb je nieuwjaar gevierd?" ;-)
En ja, natuurlijk ook omdat het vuurwerk hier spectaculair zou zijn en we nog steeds niet te oud zijn om helemaal wild te worden van het felgekleurde goedje.

Voorzien van liters water en zonnemelk, voldoende extra kleren en entertainment-materiaal naar de Harbour Bridge getrokken om daar het ideale plekje te vinden waar we zo'n 12u zouden kamperen tot het grote vuurwerk.
Initieel dachten we echt het ideale plekje te hebben veroverd maar dat was buiten de hoop Aziatische tieners gerekend die dachten dat het leuk zou zijn om een avondje op de zenuwen van 2 Belgische meisjes te werken. En dus brachten we nieuwjaarsavond eigenlijk naast Chinatown door :)
Druppelsgewijs kwamen er naast de Aziatische tieners ook andere mensen de overige vierkante meters rondom ons bezetten. Iedereen uitgerust met stoeltje/handdoek en eten en drinken (non-alcoholisch, volgens de voorschriften van de security) en mensen van alle leeftijden.

Natuurlijk moest de zon net die dag besluiten om echt haar best te doen en nog eens alles uit de kast te halen zodat ze het nieuwe jaar glorieus kon ingaan.
Er zat niets anders op dan ons elk uur in te smeren en te schuilen onder een sjaal of hoedje om de felle stralen te weren. En tot het familie-vuurwerk van 9u pm hielden we ons bezig met het bestuderen van de mede-aftellers, becommentarieren van de luchtreclame (call mum; reclame van een netwerk provider) , hoogstaande lectuur doornemen, boos kijken naar de Aziaten die dachten dat ze onze plaats konden innemen, goede voornemenslijstje opstellen, H2O niveau aanvullen, eens van positie veranderen, ... 12u aftellen hoeft niet noodzakelijk te overstromen van creativiteit ... ofzoiets.

Om 9u begon het familie-vuurwerk, een zogenaamd voorsmaakje op het grote broertje. Wat ons betreft was dat ook wel al de moeite! Op 3 plaatsen simultaan schoten dezelfde vuurpijlen te lucht in hetgeen echt fe-no-me-naal was.
Het aftellen tot 24u ging na dit vuurwerk eigenlijk in een stroomversnelling. Waar we dachten dat het na 21u moeilijk nog beter kon, dachten we na dat van 24u eigenlijk dat we waarschijnlijk nooit meer zo'n vuurwerk zouden zien. Buiten dat op de 3 verschillende plaatsen werd nu ook vuurwerk vanop de brug afgeschoten, waar we een ideaal zicht op hadden -mocht ook wel na 12u kamperen in de schroeiende hitte-. De eerste minuten van 2009 was een aaneenschakeling van aaaaaah's, ooooooh's, awesome's en wow's ... en die kwamen niet alleen van ons.
Het enige minpuntje was misschien de begeleidende muziek, die eigenlijk echt op niets trok aangezien het gewoon een aaneenschakeling van hitjes was. Eigenlijk maakte die muziek het zelfs minder speciaal, iemand zou hen dat eens moeten zeggen want we hadden zelfs even in een destructieve bui zin om de kabels te gaan doorknippen. Het is dat we zo'n onschuldige engeltjes zijn, meneer.

We hebben geprobeerd om zoveel mogelijk foto's te trekken en te filmen, maar het live meemaken is toch onovertrefbaar. Voor wie het graag wil zien: volgend jaar, zelfde tijdstip, zelfde plaats en een onvergetelijke ervaring gegarandeerd.

Happy New Year!!!

Leftovers_of_Sydney_visitsDays

2009-01-01T08:24:00.000+01:00

De eerste 2 dagen van deze week hadden we gereserveerd om datgene wat we nog wouden zien, te gaan bekijken. Het klinkt allemaal goed gepland, maar dat is in ons geval eigenlijk echt wel toeval :)
Maandag wou ik per se een kappersbezoek afleggen om mijn edele haren van een kortere en dus frissere snit te voorzien. Mijn beste australisch dus bovengehaald om een afspraak vast te leggen voor later die dag. Iets in de zin van "G'day mate, I need a haircut!".
Na een typisch rustig ontbijt en voorbereiding op de verdere dag (boterhammetjes maken, flesjes water vullen, zonnecreme smeren, paar keer van kleren veranderen, celine die af en toe iets verliest en dan toch terugvindt, route bepalen...) wij dus 'en route' om enkele plekjes van naderbij te gaan inspecteren.
Vandaag stond Chinatown, de Spaanse wijk, Town Hall, Chinese Gardens, Sydney Harbour en Victoria Building op het programma. En we wilden (ja, hier stond eerst "wouden") gaan kijken of er iets te zien was in de cinema, aangezien die toch op onze route was en we wel geinteresseerd waren om de volgende dag naar de nieuwe met Brad Pitt te gaan kijken (en ja, alleen omdat het verhaal ons interesseerd en niet omwille van zijn -naar het schijnt- goede 'looks').

Na een voorverkennende ronde via de chinese wijk en cinema afscheid genomen omdat ik naar de kapper en CE naar de muziekwinkel ging. En een uur later zagen we elkaar terug in het park, beiden enkele dollars armer de een met minder haar en de ander met het nodige voor haar gitaar!
We hielden een rustieke pic-nic in het park onderbroken door de nodige commentaar op mijn kapsel -alleen maar positief natuurlijk- om dan onze route verder te zetten naar de haven en de chinese tuin die daar vlakbij was. De chinese tuin was heel mooi, groen en rotsen en zo... we hebben dus weer wat beeldmateriaal kunnen verzamelen!
Omdat we ondertussen toch al wat kilometers in onze benen hadden, waren we het er unaniem over eens dat we gewoon -na een Starbucks koffie met uitzicht op het water- via het stadshuis en het Victoria gebou naar huis zouden wandelen. Niet echt beseffend dat aangezien het Victoria gebouw een enorm shopping center was, de kans vrij groot zou zijn dat we daar wel ergens zouden blijven hangen... Ja, die heerlijke naieviteit van ons...
Het komt erop neer dat ik die dag buiten een nieuw kapsel ook een paar sandalen had buitgemaakt, joepie!

Volgende dag weer eens cultureel gedaan door de New South Wales gallerie te bezoeken. Ik was daar een paar dagen geleden al eens binnen geweest, maar er was nog genoeg over. De oorspronkelijke bedoeling was eigenlijk om eerst naar de -betalende- exhibitie "Monet & the impressionists" te gaan kijken en dan nadien de rest van de -gratis- tentoonstellingen te bezoeken. Maar gezien de heeeeele lange rij en celine's afkeer van aanschuiven hebben we dat plan -in het belang van celine's zenuwen- vlug aangepast. Enkele uren van 'kunstbewondering' later moesten we ons dringend buiten gaan opwarmen, gelukkig was de zon van de partij en leende die ons met veel plezier een beetje warmte. De UV-index staat hier trouwens doorgaans op extreem... aan straling dus geen tekort.
De verdere uren van de dag doorgebracht met rondwandelen, sfeer opsnuiven, in Chinatown gaan eten en besloten om toch niet naar de film te gaan wegens te veel mensen met hetzelfde idee...
Die avond de voorbereidingen voor de volgende dag (de 31e) getroffen door mijn culinaire talent in een lekkere salade te verwerken terwijl celine in het wassalon onze kleren frisser dan fris ging wassen.
Zij met facebook: er staan al wat foto's op, zij zonder facebook moeten misschien iemand zoeken met een account... of gewoon wachten tot ik terug ben he, veel leuker en zoveel beter met live commentaar!

Foto's Alice Springs

2009-01-01T08:00:00.000+01:00

CultureDay

2008-12-28T11:58:00.001+01:00

Iedereen kent het Opera House van Sydney en herkent zijn typische architectuur meteen en elke toerist trekt er minstens enkele foto's van om te bewijzen dat hij/zij echt in Sydney is geweest. Maar wij, wij zijn nog een stapje verder gegaan door tickets te kopen voor de voorstelling van de zondagnamiddag getiteld "For the good times. Not on New Year's eve."
En ik ben zo vrij geweest om de beschrijving van op de website hieronder te plakken ;-)

Don’t miss the perfect end of year celebration, with all the best musical numbers from the theatre, stage and screen.
Join the 60-piece Australian Philharmonic Orchestra for a dazzling end-of-year celebration featuring your favourite numbers from the magical world of theatre, stage and screen.
(ze kunnen het goed omschrijven he)

Enjoy Man of La Mancha, Everything’s Coming Up Roses, Strike up the Band and many more by Leonard Bernstein, George Gershwin, Julie Styne and Stephen Sondheim.
STARRING
Trumpet legend James Morrison (!!!!! ik heb die dus live gezien!!! kippenvel!!!!)
Your singing host Donald Cant
Conductor Benjamin Northey
Soprano Bernadette Robinson
Backed by the inspirational voices of the Willoughby Symphony Choir and The Macquarie University Singers.

Always a hit! Always fun! Welcome 2009 with the Australian Philharmonic Orchestra’s annual Not New Years Eve concert.

Wij dus in onze casual kledij, voorzien van mascara (voor de show) met hoge verwachtingen naar de voorstelling en de binnenzijde van dat fameuze gebouw.
Het interieur was even mooi maar minder impressionant dan de buitenzijde, speciaal plafond (waarschijnlijk te maken met de akoestiek, maar dat zit ver weg) en aangename opbouw van de zaal. We hadden echt geluk met onze zitplaatsen en ik was vooral blij dat er geen abnormaal lange Aussie voor mij kwam zitten ;-).

De muziek was echt zalig mooi, het was lang geleden dat ik nog zo vaak kippenvel had tijdens 1 en hetzelfde concert. Vrij vermoeiend ook omdat ik weer de onnodige neiging had om elk stuk te analyseren en graag raadspelletjes speel om te weten welke muzikant aan het spelen is, daarom dat het wel goed was dat het niet langer dan 2u duurde. Maar James Morrison was ongeloofelijk goed! Als ik op een dag nog maar een kwart zo goed zou kunnen spelen als deze virtuoos zou ik heel blij zijn, alleen jammer dat ik al bijna een kwart eeuw ver ben en een dag maar uit 24u en een week maar uit 7 dagen en 2 niet-werkdagen bestaat en het dus praktisch onmogelijk is om nog een instrument onder de knie te kunnen krijgen.
Gelukkig bestaan er nog muzikanten wiens muziek door merg en been gaat; het laadt de batterijen weer op!

Na het optreden zijn we al gekscherend door het park, her en der spontane foto's trekkend en luidop vrolijk -vals, celine?- zingend naar de hostel gewalst.
We zijn tussendoor even aan Harry's Cafe The Wheels, een icoon in Sydney. Het is een cafe dat al sinds 1938 aan de Whooloomooloo (8 O's!) Bay zijn stek heeft. Vroeger kwamen daar vooral matrozen en andere zeeluid, vandaag is het een toeristische (& celebrity) trekpleister om te proeven van de Pie's & Peas en ander Fastfood.
En aangezien iedereen een beetje een celebrity is zijn we ook even gestopt om onze innerlijke zelf te versterken met uitzicht op de legervloot die daar voor anker ligt.

Voila, ik ben weer volledig up to date en met mij ook jullie, lustige lezertjes ;-)

JoopMicrobeDay

2008-12-28T11:34:00.000+01:00

Celine had Joop Microob op bezoek, dat is een slecht meneertje met foute bedoelingen zijnde het immuunsysteem zodanig te attaqueren dat het slachtoffer met allerlei symptomen onderuit gaat. In het geval Celine zijn de symptomen overvloedig niezen en koppijn en zich miserabel voelen en is de enige remedie -buiten het innemen van pijnstillers en aaaauw en ooooouw te roepen- slapen en kalm zijn en hyperactieve Laure kwijtspelen. ^0^

En ik luister aaaaltijd naar celine. Dus ik gewapend met boek en mp3-speler naar het park om mij onder de Sydney'ers en andere toeristen te mengen en boeklezen af te wisselen met mensjes kijken. Tot het mij echt te lui werd en ik mij geroepn voelde om de botanische tuinen aan een nader onderzoek te onderwerpen. De bomen hangen daar dus vol vleermuizen (ieeeeeuw) en ze hebben een hele mooie rozentuin (oooooh) en er lopen ernorm veel mensen rond die er hun trouwfoto's laten trekken (aaaaah). Een leuke afwisseling met de vrij saaie kantoorgebouwen op de achtergrond en een populaire picnic-plaats voor de kantoormensen die in de saaie kantoorgebouwen werken.

Aangezien ik alles altijd nogal vrij snel gezien heb (niet altijd een voordeel), vond ik het al vrij snel tijd om toch eens de winkelstraat op te zoeken en te kijken wat een zaterdag in Sydney betekende. Deze zaterdag stond duidelijk in het teken van de solden en dan vooral voor de vrouwelijke bevolking. Oef, ik moest echt AL mijn ellebogen gebruiken om tot bij een paar schoenen te geraken. Die dan toch niet pasten. De jonge, vrouwelijke Sydney'ers beschikken over een serieus penetrant stemvolume en slaken bij voorkeur de ene kreet na de andere om hun voorkeur voor het ene of het andere paar schoenen te doen blijken (ja, ik geeft het toe, ik ben eigenlijk alleen in schoenenwinkels binnen geweest), wat na een tijdje echt te veel bleek voor mijn tere trommelvliezen. Om verdere lawaaibeschadiging te voorkomen en omdat de schoenen toch alleen maar 10cm hoge hakken hadden -die niet bij mijn huidige reisimago passen- nam ik het wijze besluit om de aftocht te blazen.

Die avond joeg "de manager" ons weer de stuipen op het lijf met zijn stomme regels. Echt, die man is onvoorspelbaar... Om een voorbeeld te geven: de pannen moeten meteen na het koken afgewassen worden en pas dan mag je eten. Hij dus boos omdat we water in de pan hadden gezet om te laten weken terwijl we aten. En dan smijt hij enkele F***-woorden in het rond en dreigt hij met het uit de hostel zetten en zo... pffff de vorige dag moest ik het verduren en nu was het aan celine gericht, die dan nog ziek was ook. Rare piewie. Hij zo juist vereerd moeten zijn omdat we in zijn hostel blijven, serieus. Maar bon, ik heb hier in elk geval al aanvaard dat niet iedereen met goede manieren wordt geboren en dus negeren we hem gewoon af en toe een beetje.

BoxingDay

2008-12-28T11:14:00.000+01:00

De 26e december heet hier Boxing Day, volgens betrouwbare (=Ce) bron omdat de mensen dan hun ontvangen cadeau's weer inpakken en inruilen of opbergen... klinkt dat iemand bekend in de oren? Het inruilen van cadeau's gebeurt hier blijkbaar vrij vaak, ze maken er zelfs reclame voor op televisie. Eigenlijk zegt dat vooral veel over de mensenkennis van Aussy's, misschien is dat hier wel het gat in de markt: een workshop "How to buy perfect christmas gifts for dummie's" ;-)

De voornaamste reden waarom we eigenlijk nu al in Sydney waren was omdat ik er de 26e absoluut wou zijn om de start van de Sydney-Hobart Yacht Race te kunnen zien. En yes, mission accomplished!
Als echte inspecteurs De Cock met C-O-C-K brachten we de voorafgaande dagen door met het ondervragen van locals om de ideale plaats te vinden om de start van de race te zien.
Volgens local Matt (ook gekend als de biketour gids) moesten we naar Watson's Bay gaan, en wie waren wij om hem tegen te spreken? Dus bus op, bus af en het perfecte schaduwrijke plekje tussen de echte Sydney'ers zoeken om bootjes te kijken... klinkt als de ideale vakantie!

We waren gewapend met onze fotocamera's, filmcamera en de verrekijker die 'de manager' ons had meegegeven (to look at the captain sitting on his toilet... serieus) om er zeker van te zijn dat geen detail aan ons scherpe oog zou ontsnappen.

De 63 jr oude door Rolex gesponserde race zou 1 van de gevaarlijkste ter wereld zijn met rond de 100 zeilboten. En daar hebben wij dus de impressionante start van gezien. Ondertussen weten we al dat de favoriet gewonnen heeft, voor het 4e jaar op rij. Ik hoopte eigenlijk stiekem dat een andere boot zou winnen maar het maakt mij als toerist eigenlijk niet zoveel uit.
Als de Aussy's gelukkig zijn omdat er 1 van hen gewonnen heeft gaat de zon misschien blijven schijnen tijdens de vakantie, wat heel leuk zou zijn. We zijn gelukkig met kleine dingen ;-)

Na de race hebben we niets noemenswaardig meer gedaan, geen avontuurlijke uitspattingen of interessante ontdekkingen of eigenaardige observaties ... een lazy day dus ... maar dat vond ik geen leuke titel ;)

SportySpiceGirls_meets_ChristmasDays

2008-12-28T10:30:00.000+01:00

Vanwaar die plotselinge nood kwam om te doen alsof we even sportief zijn als de overduidelijk actieve Sydney'ers in het park weet ik niet, maar we hadden dus zowel voor de 24e als de 25e een vrij sportieve activiteit gepland.

De 24e brachten we het spreekwoord "de ochtenstond heeft goud in de mond" in de praktijk door vroeg op te staan om op een andere manier de grootstad te ontdekken.
Andere manieren zouden een originele betekenis kunnen hebben (voorzien van zwemvliezen en duikbril of met kousen&sandalen op een step of achterstevoren stappend...) maar we hielden het bij 1 van de vele activiteiten uit 1 van de vele brochures in de hostel: de Sydney Exploration Bike Tour. Een 4u durende fietstocht door het noordelijke/centrale deel van Sydney.
Na het uitwisselen van de noodzakelijk geworden blablabla-cliches (where are you from, how long are you staying here...) en het ondertekenen van een papier vol kleine letters (dat we wisten dat fietsen gevaarlijk kan zijn en dat we kunnen doodgaan en dat persoonlijke zaken kunnen kapot gaan) vertrokken we gezwind met onze gids Matt.
Matt=the local, Johny&Louise=the irish tourists en wij=the belgian girls trotseerden de eigenaardige bewolking en de lichte motregen op onze trouwe tweewielers. Het bleek een heel relaxte fietstocht, door kleine straatjes met regelmatige stops voor verhaaltjes en foto-momenten en over de Harbour Bridge en door het "drukke" (het was kerstmis, dus dat verkeer viel mee) centrum. De lichte motregen zorgde voor verfrissing en ik kon mij goed inbeelden dat 'de mama' dit een zalige fietstocht zou vinden (aangezien ze na een fietsrit door de regen altijd met een big smile terug thuiskomt). Al bij al dus een goede aanrader.

We waren zo trots op onszelf dat we besloten om de lokale economie te sponsoren door enkele k-do's voor onszelf te kopen. Ik 2 leuke truien en de helft van de gitaarkist van celine en ce een t-shirt en de andere helft van die gitaarkist (de porshe onder de gitaarkisten!) en dan beiden nog een paar souvenirs op een klein rommelig marktje... en zo gingen we meer dan voldaan terug naar de hostel om aan ons kerstdiner te beginnen.

Kerstmis was wel een beetje raar, zo zonder de jaarlijkse voorbereiding en drukte en familie en overvloed aan aperitiefhapjes en kroketten en indegestie achteraf... maar we zijn het gewoon van in Leuven om zo ons eigen menu'tje samen te stellen, dus piece of cake voor deze twee keukenprinsessen!

De volgende dag had de wekker vakantie dus was het brunchen in plaats van ontbijten en op ons dooie gemak naar de Harbour Bridge wandelen voor onze 2e sportieve activiteit: de beklimming van de 134m hoge, wereldbekende brug.
We hadden beiden verwacht dat het wel wat akelig zou zijn en dat we een stoot van adrenaline ofzo zouden krijgen... maar dat was niet het geval. Nu, ergens is dat wel logisch aangezien we vrij stoere madammen zijn en ons mannetje altijd wel kunnen staan :-)
Onze "sexy" outfit zorgde ervoor dat we beschermd waren voor wind en een kabel verbond ons met de leuning zodat als we vielen we daaraan bleven bungelen dus het risico op een dodelijk ongeval tijdens de beklimming was nagenoeg gelijk aan 0.
Op commando moesten we poseren voor foto's en naar andere beklimmers "happy christmas" roepen en zwaaien naar overvliegende helicopters en blijven lachen en enthousiast doen. Yep, het leek enorm op zo'n schooluitstap van vroeger, bleurk. We waren het er echter beiden over eens dat we er iets meer van hadden verwacht. Of misschien ligt onze standaard gewoon te hoog...

Het is gelukkig niet allemaal negatief: het uitzicht was fan-tas-tisch!! En doordat je zo hoog stond leek het alsof je boven de stad uitkwam en echt vrij was. En het was ook leuk om de bootjes die onder ons passeerden te bekijken, een overzicht te hebben op het CBD van Sydney en te overleggen over de ideale positie om naar het vuurwerk te komen kijken. Dus... ook een aanrader maar dan wel met realistischere verwachtingen dan wij hadden :0)
Aangezien de beklimming tegen 5u30pm begon en 3u duurde en we wegens een overschot aan sportieve inputsignalen besloten te voet naar de hostel terug te keren was TikTak al lang voorbij toen we onze hostel bereikten. Onze avond eindigde bijgevolg met het opwarmen van de heerlijke restjes van de dag ervoor en het traditionele laatavond-meiden-gezever.

SydneyCityDay

2008-12-23T11:59:00.000+01:00

Vandaag de echte toerist uitgehangen, flink he! De camoeflage afgeworpen en jan-met-de-pet verbaasd met het feit dat we 2 echte toeristen zijn die kunnen flaneren in de botanische tuinen, vergezeld van film- en fotocamera's en goed zichtbare Lonely Planet.
In het belang van het evenwicht tussen natuur&architectuur een tussenstop gemaakt in het Opera House en meteen kaarten gekocht voor een matinee-voorstelling op zondag.

De botanische tuinen waren heel uitgebreid & mooi, een geheel van gras & bloemen & planten & bomen & water. Meer kan ik daar jammer genoeg niet over uitbreiden... ik heb zelf niet zo'n groene vingers en de Latijnse benamingen van de flora&fauna zijn niet aan mij besteed; mijn woordenschat beperkte zich tot ooooh's en aaaaah's.
Het Opera gebouw is het gebouw dat veruit iedereen meteen associeert met sydney en het ziet er ook effectief zo uit als hoe het overal staat afgebeeld. Een impressionant en fantastisch gebouw, toch aan de buitenzijde. En ik ben natuurlijk heel benieuwd hoe het er aan de binnenzijde gaat uitzien, maar dat is dus voor zondag.

Na het vermoeien van de ogen was het tijd voor wat overbelasting van de oren door de stad in te trekken en de grote winkelstraat te doorkruisen op zoek naar een muziekwinkel om een gitaarkist te kopen. De muziekwinkel was gesloten maar er waren genoeg trashy winkeltjes in de buurt om onze honger naar souvenirs te stillen.
Voor zij die af en toe een steek van jaloezie voelen nog 1 enkele boodschap: het heeft vandaag geregend en mijn beeldmateriaal heeft "fotoshop" nodig omwille van de bewolking. Bedankt voor het beetje Belgische weer, echt bedankt.

Fijne kerst voor iedereen, eet & drink met mate! x

Changingplans&ObservationDay

2008-12-23T10:53:00.001+01:00

Zondag was de dag waarop we normaal gezien onze auto zouden ophalen om dan onder begeleiding van het bekende "Hit the road Jack..." Sydney achter ons te laten voor een mooie tocht langs de kust. Maar mijn eerste zin bevat niet voor niets "normaal gezien"... aangezien de plannen tegen de avond deftig gewijzigd waren!
Bij aankomst aan de autodealer bleek dat we geen wagen hadden, maar er zou er die namiddag wel 1 zijn. Wij dus in tussentijd -nog steeds acterend als niet-toerist zijnde- naar een internetcafe waar we wat tijd doorbrachtten met het verder plannen van de vakantie. Toen we de -overduidelijk door fond de teint en mascara gesponserd- autodealer terug overvielen met onze belgische onschuld, bleek er enkel een wagen te zijn die we de 23e al moesten terugbrengen... hetgeen ze ons in de voormiddag niet had gezegd. Nu ja, een mens zou van minder fond de teint ook al verdoofd geraken, dus het is ze wel vergeven.
We hadden ondertussen wel al een klein beetje besloten dat het niet zo erg zou zijn als we toch geen auto hadden, dus geen naar beneden getrokken mondhoeken op ons gezicht!

Onze eerstvolgende missie bestond natuurlijk uit het vinden van een geschikte slaapplaats... noem het maar de "Maria&Jozef-lookalike" missie. Met dat verschil dat wij dus -duidelijk- twee meisjes zijn en geen van beide zwanger is! Maar voor de rest komt het eigenlijk overeen: wij op zoek naar een slaapplaats maar geen enkele slaapplaats was op zoek naar ons. We wisten eigenlijk al dat dit een probleem kon zijn, daarom ons initiele plan om een auto te huren en buiten Sydney te kamperen. Heel wat Australiers komen tijdens deze periode naar de grootstad om te vieren en de toeristen komen daar dan nog eens bij... 1+1=2 en Australiers+toerist= weinig keuze aan slaapplaats.
Natuurlijk hebben we nu wel een matras en een dak boven ons hoofd, maar de weg ernaartoe was geplaveid met onderhandelingen!
We verblijven nu in Victoria Lodge, wat eerder zou moeten doorgaan voor een soort van pension dan voor een hostel...maar eigenlijk is het toch echt wel gewoon een hostel, zo naief zijn zelfs wij niet.
De hostel is een beeeeetje in verval: afbladderende verf van de deuren, stof dat zich al een tijdje in diverse hoekjes genesteld heeft en er niet weg wil, een keuken met voorhistorisch fornuis en in goed gezelschap van kruipende vriendjes, ramen en deuren die zorgen voor natuurlijke airconditioning en in de douche kan je aan het aantal haren op de -gebroken- tegels zien hoeveel verschillende mensen voor jou al naar de douche geweest zijn. Het is maar om een idee te geven...
De "manager" (what's in a name) is een raar gegeven. Hij lijkt Indiaas en heeft een enorme bierbuik, praat heel snel en verwarrend en hoort duidelijk niet goed (beroepsmisvorming). Bij de eerste onderhandelingen wou hij ons eventueel voor minder dan 10 dagen een kamer verhuren (tijdens deze speciale dagen verhuurt elke hostel voor een minimumduur omdat zij er zelf niet voltijds zijn gezien de feestdagen) omdat we 'de test' doorstaan hadden en hij ons dus blijkbaar de kamer waard vond ... toen hadden we hem zelf wel nog niet gezien. Hij had Celine's nummer genoteerd om te bevestigen of we hem wel of niet konden huren.
Toen we enkele uren later besloten om in Sydney te blijven en voor de hele periode te huren, keerden we naar hem terug. Het was de goedkoopste kamer en de lokatie (in een straat vol backpackers hostels en hotelletjes) leek wel oke. De 'manager' vond het ok, maar wou wel eerst iemand opbellen om te zeggen dat die de kamer niet meer kon huren. Die iemand bleek het nummer van celine te zijn, ik probeerde dat ook te zeggen maar kreeg er geen speld tussen; het was van "shut up" en "be quiet" ... Celine en ik zaten er dus een beetje verdwaasd en lichtjes onze lach inhoudend bij, meneer belde en celine nam op. Ooooh zijn gezicht was hilarisch toen hij doorhad dat hij celine belde... manmanman "what's this?", "are you celine?" sjeeezes, raren type.

Bon, wij vonden het allemaal maar ok en verhuisden ons gerief van de ene kamer van de hostel naar onze nieuwe woonplaats. Jammergenoeg had hij gezien dat celine een gitaar naar binnen droeg; waarop hij dan maar besloot dat hij zelf ook nog eens moest spelen. En dat, is het enige positieve aan de 'manager': hij kan spelen... rock on! Had celine mij niet alleen met hem gelaten, dan was er niets gebeurd maar ineens nam hij zijn gitaar en vroeg mij welke songs ik kende. Mijn hoofd heeft echter last van het "wittewolk-syndroom" sinds ik in Australie ben: als mensen mij met dat soort van banale vragen overvallen kan ik met geen enkel deftig antwoord op de proppen komen. Hij liet zich daar echter niet door afschrikken, begon te tokkelen en zegde mij de tekst voor die ik dan moest nazingen, af en toe "louder, louder" ertussen... aaargh. En je moet niet denken dat celine mij snel zou komen verlossen... het duurde 2 songs voordat ze -met kippenvel, geheel aan mijn stem te danken ;)- opdaagde!
Vandaar dat ik nu altijd probeer om zo onopgemerkt mogelijk langs zijn kantoor naar buiten te sluipen, de teentoppen elke avond train om mij bij deze activiteit te kunnen dragen en zorg voor een permanente escorte in de vorm van een goed gebruinde -en voorzien van een gezonde dosis humor- surfboy ;-)

Al bij al valt de hostel wel mee, het is dat de kamer niet te duur is en dat het 's avonds van de 'manager' stil moet zijn waardoor onze slaap weer een normaal patroon aanneemt. We redden ons dus wel!

Op Observation Day heb ik mij geamuseerd in het park met 'mensjes kijken' terwijl celine een vriendin in de luchthaven ging uitzwaaien. De opzet was om zonder hulp van de Lonely Planet aan de botanische tuinen uit te komen; door het gebruik van een kaartje zou ik mezelf meteen veraden als zijnde toerist, horreur!
Eens in het park voelde ik mij alsof ik aan het kijken was naar de audities voor de kandidaten voor de 'Verkiezing van de publiek sportiefste persoon'. Her en der waren mensen druk in de weer met het uitoefenen van een sport: 2 boksers, de courante joggers, ontblootte bovenlijven die sit-ups deden -hoewel het niet echt nodig leek, zo vanop afstand vluchtig te zien-, tai-chi, mensen met een persoonlijke trainer die enthousiast stonden te springen, iemand die zijn handenstand tegen een robuuste boom oefende en een vader&zoon die base-ball oefenden.
Een mens zou zich van minder lui beginnen voelen... Nu ja, iedereen die kan lezen kan met gemak de stempel "Op vakantie, heeft recht op luiheid" op mijn voorhoofd ontcijferen.

Na het observeren van de mensen was het tijd voor wat bewonderen van -hedendaagse, aziatische, oude ...- kunst in de gratis NewSouthWales kunstgallerij, gevolgd door het zoeken van een andere terugweg via de bootjes, waar ik mij genoodzaakt zag om toch ook even te gaan zitten observeren/bewonderen!
De volgende wandeling ging richting stad -gezonde afwisseling van natuur&architectuur is essentieel voor het welzijn- om de sfeer downtown op te snuiven. En er viel wat op te snuiven! De typische stadsgeuren en kleuren, diverse talen en een mix van minder en meer exotische eetgeuren, het is dus een echte grootstad: check!

GoodbyefriendsDay

2008-12-23T10:41:00.000+01:00

Vliegen en muggen hebben we in Alice Springs gelaten, de bagage met veel moeite weer in zijn oorspronkelijke zak gepropt en toch maar besloten om die wel mee te nemen.
Na het doen van de was en nog enkele dollars uit te geven aan vliegtickets sprongen we gezwind en heel elegant op de shuttle bus, volgeladen met adrenaline omdat we alles net op tijd hadden afgewerkt. En dat deed dus echt deugd, niets mis met af en toe wat stress op vakantie!

Op de vlucht naar Sydney zat ik naast een meisje uit Taree, een plaatsje vlakbij Sydney en zij heeft ons wat geholpen met het bepalen van onze route langs de Golden Coast (stukje Oostkust van Sydney naar boven) door te zeggen welke plaatsjes wel en niet interessant waren. Celine en ik waren natuurlijk in de wolken over deze lokale gids en Boni zelf vond ons en onze 16-jarige mentaliteit als we onder elkaar bezig zijn wel grappig. Op die manier vloog de tijd natuurlijk wel voorbij en landden we in no time in Sydney.

's Avonds als echte locals een pizza gaan afhalen en die in onze hostel opgegeten. Iedereen weet natuurlijk dat als je niet wil opvallen als toerist dit de manier is om je te gedragen: in zaterdagavond-kledij een pizza afhalen en doen alsof je daar al jaaaaren in de buurt woont. I love it.
Verder hebben we die dag niet veel speciaal gedaan, ik vond gewoon dat er ergens wel moest vermeld staan dat we die vervelende beesten nu dus achter ons gelaten hebben.

DeadlineDay

2008-12-21T07:42:00.000+01:00

Op vrijdag hadden we een "strak" schema. Strak heeft hier op vakantie niet dezelfde betekenis als tijdens een werkdag; het betekent hier dat we niet te veel mochten lanterfanten om op tijd terug te zijn.
En dus werd het rijden-van de weg afslaan-het landschap op de aangegeven plaats te bewonderen-vechten om de vliegen van mij af te slaan (celine heeft zo'n hyperfashionable muskietennetje over haar hoofd)-oefenen om zo snel mogelijk de auto in te springen en airco aan te zetten zonder ongewenste vriendjes mee te nemen-de oefening in praktijk omzetten- uitrusten van voorvernoemde activiteit en verderrijden na het uitzoeken van de juiste muziek.
We zijn niet tot het voorziene einde van de weg doorgereden maar kozen er wijselijk voor om terug naar Alice Springs te rijden, Wally netjes terug te geven en de gitaar op te halen.

Bovendien moesten we dringend het vervolg van onze vakantie plannen. Een hostel voor de volgende avon in Sydney, een auto om vanuit Sydney langs de Golden Coast te rijden, een vlucht van Sydney naar Tasmanie, een auto voor in Tasmanie, een vlucht of ferry van Tasmanie naar Melbourne en een hostel voor in Melbourne. En nadat we dit allemaal op een rijtje hadden gezet, zagen we enkel nog de Dagobert Duck-dollar tekens voor onze ogen verschijnen en schoten we in een soort hysterische slappe lach toen we beseften hoeveel deze vakantie ons gaat kosten, hoewel we dat ergens wel al wisten...

Uluru&OlgaDay

2008-12-21T07:03:00.000+01:00

Het intelligentie-pilletje had ik deze ochten blijkbaar niet ingenomen want we begonnen op het heetste moment aan de dag aan de lange wandeling rond de Rock en waren niet voorzien op zoveel hitte. Ik had mijn camelback achtergelaten in de wagen en had buiten mijn sjaal op mijn hoofd geen ander hoofddeksel voorzien. Vol overmoed aan de wandeling begonnen, onze auto zelfs op de parking achtergelaten en het stukje van de parking tot het begin van de officiele voettocht sportief te voet gedaan, wat waren we toch weer heerlijk naief.
De rots zelf was redelijk impressionant, 1 massieve blok rood gesteente. Deze rots heeft voor de Aboriginals zelf niet zoveel waarde, vandaar dat ze het minder erg vinden dat van dit stukje natuur een toeristische trekpleister gemaakt werd. Maar toch hebben ze liever niet dat hij beklommen word, uit respect voor de oude verhalen die ermee verbonden zijn.

Toen we uiteindelijk aan een stukje weg uitkwamen haalden we onze duim boven en plaatsten hem horizontaal. Gelukkig reed er een wagen met een koppel vriendelijke Oostenrijkers/Duitsers (een overvloed aan Duitsers hier, de meerderheid van de toeristen is duitstalige jeugd!) die ons aan de parking afzetten.
In onze auto lagen onze boterhammen ondertussen al een paar uur te zweten... jammie.
We begonnen er beide met lange tanden aan, maar na een beet of twee bleken ze een onverwacht culinair hoogtepunt! Door de warmte was de kaas gesmolten, maar de tomaat was nog net sappig genoeg en de hesp had zijn smaak behouden en het geheel vormde een heerlijke soort-van-croque monsieur, waar we heel blij mee waren. Het zijn de kleine dingen ... :-)

Die nacht werd onze tent uitgetest door een stevig windje. Welkome afwisseling na de 38 graden van overdag maar toch ook wel een beetje bizar, zo plots. Gelukkig heeft onze stoere tent de test doorstaan en konden we die morgen gezwind vertrekken naar de Olga's.

De Olga's bestaat uit een aaneenschakeling van rotsen, hetgeen het grootste verschil is met Uluru. Ik vond de Olga's eigenlijk impressionanter, vooral toen ik te horen kreeg dat er nog eens twee derde van de rotsen onder de grond zaten. Voor de Aboriginals heeft Olga ook veel meer betekenis. In de rotsformatie zijn er plaatsen waar vroeger belangrijke rituelen plaatsvonden zoals een plaats waar alle vrouwen naartoe ging om te bevallen of waar de jongens naartoe gingen na hun overlevingsperiode in de wildernis om man te worden etc. etc. Er zijn ook veel plaatsen waarvan verondersteld word dat zij ook een specifieke betekenis hebben, maar waarover de Aboriginals niets lossen omdat wij het in hun ogen niet waard zijn om die kennis te bezitten.

Aangezien we leerden uit onze fouten en een mens (ik dus) ook maar een maximum aan rots op 2 dagen aankan, namen we de korte wandeling rond de rotsen. We leren natuurlijk ook uit onze successen dus stond die middag onze ondertussen bekende sandwich op het menu!

Verder is er die dag niet veel meer gebeurd aangezien we vroeg moesten vertrekken om voor het donker in Alice Springs aan te komen. s' Nachts beginnen de kangoeroe's namelijk rond te huppelen en dat blijkt niet zo veilig, getuige de vele dode exemplaren langs te weg.

Tot nog toe nog steeds geen vitaal springend exemplaar gezien :-(

Driving_singingDay

2008-12-21T06:51:00.000+01:00

Op driving_singingday hadden we slechts 1 doel: zonder kleerscheuren op Ayers Rock Resort toekomen.
Na 5u rijden, luid meezingend met de CD's die ik nog op het laatste nippertje had gebrand en tussendoor filmend, bereikten we ons doel: mijn eerste australische camping.
Heb begon al goed. Tijdens het opzetten van de 2"-tent bleek 1 van de stokken gebroken. Op zich geen ramp want het waren de stokken onderaan, dus de tent hield goed stand... maar toch.
Tijdens het installerings-ritueel werden we heel hartelijk verwelkomd door tal van extra vriendjes die steeds om aandacht bleven vragen: australische, aggresieve vliegen!!!
Het negeren van die beestjes zouden ze moeten uitroepen tot een kunst.
Nu ja, we deden ons best terwijl we moedig in de blakende zon standhielden boven onze kookpotten op de gemeenschappelijke gasvuren (die veel te sterk waren, waardoor we er continu met onze gedachten moesten bijblijven...moeilijke opdracht op lege maag) en zweetten een heel -kinder-zwembad vol.

Die nacht kregen we bezoek van de nachtelijke aggresieve variant van onze eerste vriendjes... Australische muggen. Ja... wie graag kampeert moet er de rode, jeukende bulten bijnemen!
De volgende dag bezochten we the Rock, verslag onder de meest toepasselijke naam ooit: Uluruday!

SunchasingDay_part II

2008-12-21T06:17:00.000+01:00

Mijn vorige verslag was niet zo heel erg volledig; het diende eerder als ventilatie van mijn frustraties met betrekking tot de hoogst onvriendelijke meneer de security EN de meneer die het ongeluk had om op de stoel achter deze twee overenthousiastelingen plaats te nemen en over een te goed gehoor beschikte (hyperacousie dus eigenlijk ;). Ach ja, ergens valt het wel te begrijpen dat als mensen niet begrijpen waarom wij steeds dubbel lagen tijdens het schrijven van onze kaartjes, ze de neiging krijgen om ons tot stilte te manen.

De reden waarom celine met mij naar Alice Springs wou, was voornamelijk omdat ze vond dat ik het echt gezien moest hebben om te weten hoe Australie eigenlijk oorspronkelijk was, wie zijn bewoners waren voordat de Aussie's zoals we hen nu kennen het land 'overnamen'.
In Alice Springs woont een grote groep Aboriginals, omgeven door de voor hen heel belangrijke rotsen als Uluru (the Rock) en the Olga's. Zij leven nu in een soort van barakken en worden verplicht om een andere levensstijl aan te nemen dan hun oorspronkelijke (in de natuur, overlevend op hetgeen ze vinden in de natuur en volgens hun eigen wet). Hetgeen mij vooral is bijgebleven is het feit dat deze wereld voor hen gewoon te vlug verandert. Om een voorbeeld te geven (komt van Boni, de Australische die naast ons op het vliegtuig zat en een project in A.S. met Aboriginals deed): een Aboriginal die geen toiletpapier meer heeft, gebruikt een t-shirt niet denkend aan het feit dat dit de afvoer zou verstoppen. Als de afvoer dan verstopt is, gebruik hij een metalen staaf omdat het 'gesteente' van de toiletpot hard genoeg lijkt (porselein kennen ze niet) en zo vernielen ze dan het toilet en krijgen ze -onterecht- de stempel "destructief". Het is geen eenvoudig gegeven om met hen samen te werken gezien de geschiedenis (white people die hen foceerden om hun land op te geven en hen allerlei regels oplegden) maar het is wel belangrijk om een manier te vinden.

Tot zover een stukje geschiedenis in een micro-notendop.

Op het vliegtuig zei Celine ineens dat er nog een reden was waarom ze naar Alice Springs wou... Ik dacht even:"Wel alsjemenou... wat krijgen we nu?" (ok, misschien dacht ik niet 'alsjemenou, maar ik vind niet meteen een goed Vlaamser alternatief)
Bleek dat onze gitaarverzamelaarster in A.S. de vorige keer een gitaar had gespot ('Echt, Laure, het is een KEIschoone) en dat die door haar hoofd was blijven spoken en ze hem misschien wel wou kopen.
Nu had An mij voor mijn vertrek al gewaarschuwd dat ik Celine ten allen tijde moest tegenhouden als ze weer een gitaar wou kopen ... Chouette, ik was er nog maar net en het was al zo ver: ik moest mijn overtuigingskrachten bovenhalen en mij een anti-buitenlandse-gitaren-houding aanmeten.

Alleen... toen we naar de winkel gingen -een Aboriginal Art Gallerie- en ik de gitaar zelf zag was ik er meteen ook al weg van en -sorry An, missie mislukt- kon ik niet meer doen dan Celine een pro-contra lijstje te laten opstellen. De pro-punten hebben het gehaald... de gitaar hebben we dus uiteindelijk net voor vertrek gekocht ;)

Diezelfde dag zijn we onze auto (Wally genaamd) gaan ophalen, die we dan meteen hebben uitgetest op de bijna verlaten parking van een warenhuis vlakbij door rondjes te rijden. De taxichauffeur die ons in Melbourne naar de luchthaven voerde, had ons toen gezegd dat het maar enkele minuutjes zou duren.. maar ik vertrouwde die macho-praat niet echt. Een ingeweken Italiaan, blijft toch nog altijd een Italiaan -ondanks zijn vettig Australisch accent. Na een welverdiende nachtrust in onze kamer in "Toddy's" was het tijd om ons ros van de stal te halen en met een paar welgemikte zweepslagen richting Uluru te vertrekken!
Verslag daarvan onder "Driving/singingday"

SunchasingDay

2008-12-18T11:30:00.000+01:00

Ahoi alle hens aan dek!
Ik ga mijn schade wat proberen in te halen door te schrijven over de afgelopen dagen na een hernieuwde kennismaking met dat vriendelijke qwerty toetsenbord hier!
De maandag (=planning day) boekten we dus onze vlucht naar alice springs die we met succes gehaald hebben. Een de max van een taxi-chauffeur (ingeweken Italiaan) bracht ons onder begeleiding van de nodige scherpe opmerkingen aan ons adres (over onze kledij, leeftijd, celines gewoonte om alles te verliezen...) naar de luchthaven waar we vlug incheckten en zonder ontbijt (!) het vliegtuig opstormden.
In principe zou ik braaf moeten zijn en jullie nu niets vertellen over mijn ontmoeting met de luchthavensecurity ... maar het moet mij toch van het hart. Daar waar de handbage gescreend wordt door een camera werd ik tegengehouden omdat er een schaar was ontdekt. Maar ik werd niet zomaar tegengehouden... neenee ik werd bruutweg gestopt door het meest gefrustreerde Australische exemplaar dat er op die luchthaven rondloopt. Een echt boerke; farmer eigenlijk ;)
Komt erop neer dat ik zo vriendelijk mogelijk aangaf niet te weten waar ik in hemelsnaam een schaar had steken en dat hij zo boertig mogelijk mij duidelijk maakt dat HIJ niet wist waarom mensen zo'n dingen meenemen... En dan smeet dat stukske security mijn gerief nog eens op die rollerband, vond de schaar (die verstopt zat in de verpakking van mijn kerstcadeau van de mama, dus daar kon ik nu niets aan doen) en liet gewoon ook maar wat bagage achter op de band. Als er geen minder gefrustreerde en dus duidelijk vriendelijker Australiers achter mij zouden staan, was ik nu 300 dollar lichter geweest (in een envelop die hij daar had laten liggen zat namelijk mijn cash geld verstopt).
Het boerke. echt... tsssss!
Nu ja, na dit spannende verhaal volgt er niet echt veel nieuws meer... Tenzij dan dat we op het vliegtuig ook lichtjes tot stilte werden aangemaand door een meneer met een veel te scherp gehoor achter ons.
En het beste nieuws van al is natuurlijk dat we onze missies voor die dag (zon zoeken; auto huren; ons installeren en amuseren) volbracht hebben.

Met deze woorden groet ik u (het is hier typen tegen de tijd met dat limiet-internet) en laat u in spanning afwachten op het vervolg van "De Spannende Avonturen van Laure"
;0)

Planning-Day

2008-12-14T06:26:00.000+01:00

Ahoi hoi!!

Vandaag de eerste 'volle' dag in Melbourne en het zal tot lang ook de enige blijven.
Ons oorspronkelijke plan (maar dat hoeft bij ons dus niet zo serieus genomen worden... plannen zijn er vooral om te veranderen!) om melbourne_great ocean road te doen hebben we dus veranderd in vlucht nemen naar Alice Springs a.k.a. The place where the sun is shining!!

Ma bon, volgens celine moet ik hier echt over alles schrijven en dus ook over gisteren en de dag daarvoor (eergisteren dus) en zij weet natuurlijk meer over bloggen dan mij dus zal ik dat dan ook maar doen...
Ik ben dus vertrokken op de vrijdag, 12e en had eerst een vlucht naar London en dan van daar naar Melbourne over Hong Kong. Jaja, dus eigenlijk een soort wereldreis in het klein; ok in het inimienie klein ... eigenlijk dus totaal geen wereldreis ;)
Bon, de vlucht verliep vlotjes; die piloten weten wel wat ze doen dus geen gebruik moeten maken van alles wat de stewardessen daar vooraan hebben gedemonstreerd.
In Londen ben ik zo ongeveer 3x alle winkeltjes afgelopen om de tijd te doden en dan kon ik uiteindelijk niet anders dan bij Starbucks stoppen voor koffie+chocolate chip cookie aangezien ik daar dus over geleerd heb in de marketing case, anders zou ik nooit zo een koekje gaan kopen hoor!
Hong Kong vond ik ook wel leuk, vooral om te proberen niet te lachen met het engels van de chinezen... hun accent is soms echt onbetaalbaar en iedereen vd vlucht was natuurlijk volop commentaar aan het geven en aan het imiteren. Ik niet, neenee.
Alles was leuk tot ik dacht om even 5 minuten op internet te gaan om mails te checken en het bericht v celine las waaruit bleek dat ik helemaal niet de 12e, maar de 13e toekwam en zij hyperongerust had staan wachten op de luchthaven. Dus ik bel haar op en bleek dat mijn aankomstdatum effectief de 13e was en niet de 12e, wat dus wel op mijn papier van de connections stond. Sjah, wat te naief geweest en eens niet zelf uitgerekend wanneer ik toekwam, maar dat tijdsverschil vind ik zo verwarrend!
Bon, al bij al hebben we elkaar dan toch gevonden op de juiste dag; beiden hyperactief en gibberend en luid pratend en oooohs en aaahs en roddels uitgewisseld tot ik de hamer voelde en ik echt eens nader kennis moest maken met een australisch bed.

Vandaag dus onze planning een aantal keer opgemaakt en besloten om richting zon, Alice Springs te vliegen (hier is het bewolkt en regenachtig en daarvoor kom ik dus niet naar australie, alsjeblieft zeg) en daar een aantal dagen een auto te huren, kamperen en van de natuur te genieten. De 20e nemen we dan een vlucht naar Sydney en dan zien we wel... alles is vrij flexibel, wat ik zalig vind aangezien 'Flexible' my middle name is!

Het internetcafe is hier trouwens zalig, alleen al voor de muziek zou ik hier wat langer willen blijven. Maar dat terzijde. Straks eens op speurneuzentocht naar eten, wat er er wel in overvloed is, maar goed kiezen is vrij essentieel. En ondertussen nog wat impressies van Melbourne intern noteren, hoewel dat wat bijkomstig is aangezien ik de laatste dagen (en daarover ga ik het nu niet meer hebben) van mijn vakantie toch naar hier terugkom om dan deftig alles te exploreren.

Bon, de lege buik vraagt aandacht dus ik denk dat het tijd is om andere (lekkerder dan dit) oorden op te zoeken en het hier niet te lang meer te rekken, als mijn tekstjes te lang zijn gaan jullie diagonaal beginnen lezen en is mijn dubbeloverdachte woordkeuze overbodig.